Wazon ceramiczny Solviera

Solviera Ceramic Vase pochodzi z tego, jak zachowuje się farba olejną, gdy jest przeciągana pędzlem zamiast pędzlowana: dwa kolory spotykają się, gdy oba są wciąż mokre, każdy zachowuje swoją krawędź i żaden się w drugiego nie rozpuszcza. Nalawana glazura robi to samo na zakrzywionej powierzchni — spływa pionowo, zatrzymuje się tam, gdzie się zatrzyma, i pozostawia twardą granicę między jednym polem koloru a drugim. Złoto nakładane jest ostatnie, w małych poderwanych kształtach, które siedzą tam, gdzie pola się spotykają, w ten sposób, w jaki światło jest dodawane na końcu malowidła.

Wielkość otworu decyduje o sposobie użytkowania każdego z nich. Dzbanki i duża amfora otwierają się na 2,5–3,5 cm, co mieści pojedynczy pęd lub ciasny pączek — ręcznie malowana ceramiczna wazonika do komody w sypialni lub półki nad umywalką w łazience, gdzie pełni przede wszystkim funkcję obiektu dekoracyjnego, a dopiero wtórnie pojemnika. Mała amfora o otworzeniu 5,5 cm i niska tykwa o średnicy 8 cm przyjmą mały bukiet. Wysoka iExtra wysoka tykwa otwierają się na 12,7 cm i 15 cm, wystarczająco szeroko na pełną kompozycję lub gałęzie suszonych pampasów; przy wysokości 52,5 cm i wadze 4,4 kg największa z nich stoi na podłodze obok sofy lub u podnóża konsoli, a nie na blacie stolika. Kryte słoje świątynne w zamkniętej formie czytają się jako samodzielne obiekty — po jednym na każdym końcu półki kominka lub parze na kredensie jadalni. W całym eklektycznego salonu, holu w stylu Hollywood Regency czy maksymalistycznej biblioteczce złoto odbija ciepłe światło lamp wieczorami, a twarde bloki kolorów stawiają opór wzorzystym tapetom.